Marrakech ontdekken: de beste tips voor je reis

Marokko is een land dat je niet zomaar vergeet. De geur van kruiden en rook als je een markt oploopt. De kleur van de zon als die ondergaat achter rode stadsmuren. Het geluid van een stad die nooit echt stil is. En ergens in het midden van dat alles: Marrakech.

De Rode Stad, zoals ze haar noemen, is voor veel reizigers de eerste kennismaking met Marokko. En terecht, want Marrakech gooit je meteen in het diepe. In de souks raak je de weg kwijt (letterlijk), op het Jemaa el-Fnaa-plein weet je niet waar je kijken moet, en achter elke deur lijkt wel een prachtige riad verscholen te zitten.

Marrakech is ook het vertrekpunt voor wie Marokko verder wil ontdekken. De stad ligt aan de voet van het Atlasgebergte, met bergpaden en Berberdorpen op een steenworp afstand. Maar daar komen we nog op terug. Eerst: de stad zelf.

Marrakech ligt in het westen van Marokko, aan de rand van de Haouz-vlakte en op een boogscheut van het Hoge Atlasgebergte. De stad telt zo’n 1 miljoen inwoners en is daarmee de vierde grootste stad van het land. Ze werd gesticht in 1070 door de Almoraviden, een Berberrijk dat ook grote delen van West-Afrika en Spanje beheerste. Al bijna duizend jaar is Marrakech een kruispunt van culturen, handelswegen en verhalen.

De medina, het historische hart van de stad, staat sinds 1985 op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Het is een doolhof van nauwe steegjes, overdekte markten en kleine pleintjes waar het leven zich afspeelt. Je kunt er uren rondlopen zonder twee keer dezelfde route te nemen. Geen overdrijving: de medina heeft meer dan 100 kilometer aan straatjes.

Leuk weetje: de beroemde rode kleur van de stadsmuren en gebouwen komt van de lokale zandsteen. Marrakech werd letterlijk gebouwd met de aarde waarop ze staat.

Stel je voor: je staat in een smal straatje diep in de medina. Aan je linkerhand een kraam vol leerlooiersproducten: tassen, riemen, pantoffels in elke kleur. Aan je rechterhand een man die met een fiets probeert door te rijden terwijl een ezeltje met manden de andere kant op gaat. Boven je hoofd hangt een slinger lampionnen. En ergens verderop ruik je verse munt en geroosterd vlees. Dit is Marrakech.

De medina is officieel verdeeld in verschillende wijken, maar in de praktijk loopt alles in elkaar over. De souks beginnen net ten noorden van het Jemaa el-Fnaa-plein en strekken zich uit in een wirwar van gespecialiseerde markten: de Souk des Teinturiers (ververs), de Souk Semmarine (textiel), de Souk Cherratine (lederbewerkers). Elke souk heeft zijn eigen sfeer, zijn eigen geur, zijn eigen tempo.

Laat je niet opjagen door verkopers en neem de tijd. De beste dingen vind je niet op de hoofdroutes, maar als je een smal zijstraatje inloopt en gewoon kijkt.

Geen plek in Marrakech is zo iconisch als het Jemaa el-Fnaa-plein. Overdag zitten er slangenbezweerders, henna-artiesten en verkopers van versgeperst sinaasappelsap. Als de zon zakt, verandert het plein in een openluchtrestaurant met tientallen kraampjes die vis, vlees, slakken en groenten bereiden terwijl de rook in dikke wolken omhoogkringt.

Het plein bestaat al minstens duizend jaar. In 2001 werd het erkend als UNESCO Immaterieel Cultureel Erfgoed, één van de eerste plaatsen ter wereld die die status kreeg, niet vanwege de gebouwen maar vanwege de levende cultuur die er dag na dag plaatsvindt.

Ga er ‘s avonds zitten met een glas muntthee, kijk om je heen en besef dat je op één van de meest bijzondere plekken van de wereld zit.

Bahia-paleis

Het Bahia-paleis werd gebouwd aan het einde van de 19e eeuw voor een invloedrijke vizier en zijn harem. Het complex heeft 160 kamers, maar wat je het meest bijblijft zijn de betegelde binnenplaatsen, de beschilderde houten plafonds en de stille tuinen vol sinaasappelbomen. Heel anders dan de drukte van de medina. Even op adem komen.

Jardin Majorelle

De Jardin Majorelle is één van de bekendste tuinen van Marokko. Ontworpen door de Franse schilder Jacques Majorelle in de jaren 1920, en later overgenomen door niemand minder dan Yves Saint Laurent. De tuin staat vol cactussen, bamboe en waterlelies, maar het is de elektrisch blauwe kleur van het paviljoen die alles domineert. Die tint heeft zelfs een eigen naam gekregen: Majorelleblauw. Ga vroeg, voor de ochtenddrukte, voor de beste sfeer.

Paleis El Badi

Wat nu een enorme ruïne is, was ooit één van de indrukwekkendste paleizen van de islamitische wereld. El Badi werd gebouwd in de 16e eeuw door Sultan Ahmed el-Mansour en gedecoreerd met goud, marmer en onyx. In de 17e eeuw werd het grotendeels gesloopt om materiaal voor een ander paleis te gebruiken. Wat er overblijft zijn de kale muren, de schaduwen van de tuinen en ooievaarsnesten hoog boven je hoofd. Indrukwekkend op een heel andere manier.

Koutoubia-moskee

De Koutoubia-moskee is het herkenningspunt van Marrakech. De minaret is 70 meter hoog en was bij zijn bouw in de 12e eeuw het hoogste bouwwerk ten westen van Caïro. Niet-moslims mogen de moskee niet in, maar de minaret is van overal in de stad te zien, een handig oriëntatiepunt als je je weg kwijtraakt in de medina.

De Medersas

De Ben Youssef Medersa is de grootste en mooiste koranschool van Marokko, gebouwd in de 14e eeuw en volledig bedekt met tegels, houtsnijwerk en kalligrafie. Ze bood ooit onderdak aan meer dan 900 studenten. Nu loop je door de stille binnenplaats en kijk je omhoog naar balkons en galerijen die ooit vol studerend leven waren. Een van de meest onderschatte plekken in Marrakech.

Marokko wordt vaak gelijkgesteld aan de Arabische wereld, maar de oorspronkelijke bevolking van het land zijn de Amazigh, beter bekend als de Berbers. Ze wonen al duizenden jaren in Noord-Afrika, lang voor de Arabische veroveringen van de 7e eeuw. Hun invloed is overal zichtbaar in Marrakech: in de tapijten in de souks, de geometrische patronen op tegels en deuren, de muziek die je ‘s avonds op pleintjes hoort.

In de omliggende dorpen en het Atlasgebergte is de Amazigh-cultuur nog veel sterker aanwezig. Wie verder wil kijken dan de stadsmuren, ontdekt een Marokko dat weinig toeristen zien.

Marokkaans eten is een verrassing als je er voor het eerst mee kennismaakt. Niet scherp gekruid, maar complex, met laagjes smaak door combinaties van komijn, saffraan, kaneel, gember en koriander.

Tagine is het meest bekende gerecht: een stoofpot van vlees, kip of groenten met pruimen, amandelen of ingelegde citroen, gaar gestoomd in een conische aarden pot. Je eet het met brood, nooit met een vork.

Bastilla is een hartig-zoete pastei gevuld met duif (of kip), amandelen en poedersuiker. Klinkt raar, smaakt fantastisch.

Harira is de nationale soep: tomaat, linzen, kikkererwten en kruiden, traditioneel gegeten om de vastenmaand Ramadan mee te breken.

Msemen zijn dunne, gelaagde pannenkoekjes die je eet met honing en geitenboter. Het straatvoedsel van Marrakech bij uitstek.

En natuurlijk: muntthee. Je drinkt hem overal, altijd te zoet, altijd aangeboden met twee handen. Weigeren is beleefd voor de eerste keer, maar daarna gewoon accepteren.

Tip: zoek een restaurant in de medina zonder Engelstalig menu aan de deur. Dat is altijd een goed teken.

Marrakech is een prima uitvalsbasis voor de omgeving. En die omgeving is mooi.

Vallei van Ourika — Zo’n 35 kilometer ten zuidoosten van Marrakech, ingeklemd tussen de eerste uitlopers van het Atlasgebergte. Een groene vallei met berbermarkten, kleine restaurants aan de rivier en aan het einde de watervallen van Setti Fatma. Op een koele dag is dit een perfecte halve dag.

Aït Benhaddou — Een kasbah van leem die je misschien herkent uit Game of Thrones, Gladiator of Lawrence of Arabia. Op 3,5 uur rijden van Marrakech, maar elke kilometer waard.

Imlil en het Atlasgebergte — Vanuit het bergdorp Imlil (1,5 uur rijden) begin je aan wandelingen door het Hoge Atlasgebergte. Van een rustige dagtrek tot de beklimming van Toubkal (4.167 meter, de hoogste berg van Noord-Afrika). Wie een begeleide meerdaagse trek wil combineren met het Marrakech-bezoek: The Atlas Trail vertrekt vanuit de omgeving van de stad en brengt je na de tocht ook weer terug. Alles verzorgd, niets geregeld door jezelf.

Wanneer gaan? Lente (maart–mei) en herfst (september–november) zijn ideaal. In de zomer loopt de temperatuur op tot 40 graden of meer. In de winter is het mild in de stad, maar koud in de bergen.

Hoe lang blijven? Twee à drie dagen zijn genoeg voor de hoogtepunten van Marrakech. Combineer dat met een paar dagen in de natuur voor een complete trip.

Vervoer: Vanaf Marrakech Menara Airport ben je in 20 minuten in het centrum. Taxi’s zijn goedkoop maar onderhandelbaar: spreek altijd een prijs af voor je instapt. Voor de omgeving heb je een privéchauffeur of georganiseerde trip nodig.

Taal: Arabisch en Tamazight zijn de officiële talen. Frans wordt veel gesproken in steden. Leer een paar woorden Arabisch: Shukran (dank je) en La shukran (nee dank je) doen wonderen.

Veiligheid: Marrakech is een veilige stad voor toeristen. De medina kan overweldigend zijn voor eerstebezokers: houd je tas goed vast, accepteer geen spontane “gidsen” die je aanspreken, en vertrouw op je gevoel.

Veel reizigers ontdekken dat Marrakech het beste werkt als ankerpunt van een bredere trip. Je arriveert, je geeft jezelf twee of drie dagen voor de stad, en dan, als de medina begint te wennen en je het ritme van het plein begint te voelen, ga je verder.

Het Atlasgebergte ligt letterlijk om de hoek. Berberdorpen, bergpaden, stilte. Een wereld die totaal anders aanvoelt dan de drukte van de souks, maar die er onlosmakelijk mee verbonden is. De mensen die je in de bergen ontmoet, komen ook naar Marrakech voor de markt. De kruiden die je in je tagine proeft, groeien in de valleien die je vanuit de bergen ziet.

Wie dat wil meemaken, de stad én de natuur op je eigen tempo, vindt in The Atlas Trail een mooie manier om dat te combineren. Een begeleide meerdaagse trek vanuit de omgeving van Marrakech, met terugkomst in de stad. Zo begint en eindigt je avontuur op dezelfde plek.

Marrakech laat je niet snel los. Maar het beste van Marokko begint vaak pas als je de poorten van de medina achter je dichttrekt.